Gastronomia nie jest nauką spekulatywną: „Gastronomia jest Religią w prawdziwym tego słowa znaczeniu, tworzy więź między ludźmi”Dicocitations.com., stwierdza.
Element tożsamości Jedyną odnoszącą sukcesy gastronomią jest francuska – twierdzą zgodnie szwajcarski przyjaciel Curnonsky’ego Marcel Rouff oraz Belgowie Maurice Maeterlinck i Maurice des Ombiaux. To samo odnosi się do win i serów. „Dusza i duch narodu wyraża się przede wszystkim poprzez jego geniusz kulinarny” (formuła Gastona Derysa, podjęta przez Curnonsky’ego)Cur, Ersatz!, Paris-soir, 31 marca 1929.. Dyskurs ma wyraźnie esencjalistyczne zabarwienie, Françoise Hache-Bissette i Denis Saillard przybliżają Curnonsky’ego do konserwatystów – Léona Daudeta i Roberta Courtine’a, powracają odniesienia do wielkich klasyków, spadkobierców Antonina Câreme’a. Zdaniem Curnonsky’ego kuchnia chińska „jest jedyną, która może równać się z naszą”Cur, La Cuisine „simple” et la Cuisine africaine, Paris-soir, 26 maja 1929.. Kuchnie innych krajów oraz etykieta przy stole (szczególnie amerykańska: „słuchać jazzu jedząc, o zgrozo!”, Stany Zjednoczone to „kraj, w którym wino jest zabronione”Cur, De la Cuisine Amèricaine, Paris-soir, 16 lutego 1930.), fałszerstwa (podrabiany niemiecki camembertCur, Ersatz!, Paris-soir, 9 marca 1930.) są postrzegane jako zagrożenie, tak samo jak innowacje.