Pilnowała ich straż, złożona głównie z rekrutów pochodzących z Formozy, którymi dowodził japoński oficer por. Junsaburo Toshino. Obok jeńców statek miał ewakuować z Filipin także około 1,5 tys. japońskich żołnierzy, 1127 rozbitków z japońskich statków i okrętów, które Amerykanie zatopili wcześniej u wybrzeży Filipin, oraz 547 japońskich kobiet i dzieci. Załadowano nań ponadto urny z prochami 728 poległych żołnierzy oraz pewną ilość łupów wojennych, które Japończycy zdobyli na Filipinach w 1942 roku, w tym samochód Packard Clipper należący uprzednio do gen. Douglasa MacArthura.
Statek wypłynął z portu około godziny 17:00, jednakże zatrzymał się wkrótce w pobliżu wyspy Corregidor u wejścia do Zatoki Manilskiej i spędził tam niemal całą noc. 718 jeńców, którymi dowodził kmdr Warren Portz, zostało umieszczonych w rufowej ładowni nr 5. Kolejnych siedmiuset, którymi dowodził ppłk Curtis T. Beecher, trafiło do dziobowej ładowni nr 1, a 200 chorych ze szpitala w więzieniu Bilibid, którymi opiekował się kmdr Maurice Joses – do środkowej ładowni nr 2. W ładowniach nr 1 i 5 jeńców stłoczono do tego stopnia, że z trudem mogli się poruszać. Nieco więcej miejsca mieli do dyspozycji jeńcy z ładowni nr 2, musieli jednak znosić fakt, że jej podłoga była pokryta warstwą końskiego łajna.