Sytuację sanitarną pogarszał fakt, że niemal wszyscy jeńcy cierpieli na różne choroby układu pokarmowego. Drewniane kubły, które służyły im do załatwiania potrzeb naturalnych, szybko uległy zapełnieniu, a podłogi w ładowniach zostały zanieczyszczone ludzkimi odchodami i wymiocinami. Na skutek braku wentylacji i tropikalnych upałów temperatura w ładowniach przekraczała 37,78 °C. Jeńcy głośno błagali o wodę i więcej powietrza, jednakże strażnicy ignorowali ich prośby. Co więcej, tłumacz Shusuke Wada zagroził, że jeśli natychmiast nie zapanuje spokój, to włazy do ładowni zostaną zamknięte. Ponieważ krzyki nie ustały, groźba została spełniona, co doprowadziło jeńców na skraj paniki. Wada wkrótce powrócił, ostrzegając, że krzyki niepokoją japońskie kobiety i dzieci, stąd jeśli jeńcy natychmiast się nie uspokoją, to strażnicy otworzą ogień w głąb ładowni. Ostatecznie niektórzy oficerowie zdołali częściowo uspokoić swych kolegów i podwładnych. Komandor Frank Bridget wspiął się na pokład, aby podjąć negocjacje z Japończykami. Zdołał przekonać Wadę, aby ponownie otwarto włazy do ładowni. Tłumacz wyraził również zgodę, aby czterech jeńców mogło jednorazowo przebywać na pokładzie. Tej nocy w ładowniach zmarło od 30 do 50 jeńców, większość na skutek uduszenia lub zadeptania.