Konstrukcja „Aligatory” były niewielkimi, bardzo solidnymi konstrukcjami, zaprojektowanymi do równie częstego kontaktu z wodą jak i z kłodami drewna oraz gruntem. Praktycznie cała konstrukcja była pierwotnie drewniana, wzmacniana jedynie metalowymi okuciami. Jednostki te posiadały prostokątny, płaskodenny kadłub bez zwężeń kształtujących zarówno dziób jak i rufę, prawie symetryczny w widoku z góry. Jednocześnie cały dziób i rufa były u dołu skośnie uniesione, co ułatwiało jednostce „wpełzywanie” na brzeg. Jednostki były bocznokołowcami - były napędzane kołami łopatkowymi. Większą część jednostki pokrywała nadbudówka, mieszcząca maszynownię. Na dachu nadbudówki znajdowała się niewielka sterówka – jej wysokie położenie pozwalało znacząco poszerzyć promień pola widoczności dla kierującego. Na dziobie i rufie montowano profilowane rolki, umożliwiające prowadzenie liny kabestanu. Jednostki napędzane były przez długi czas prostymi maszynami parowymi, dopiero później silnikami spalinowymi. Maszyna parowa o mocy ok. 20 KM pozwalała na pływanie z prędkością 5 węzłów (ok. 9 km/h)Wg strony „tugster: a waterblog” [alligator tugs | tugster: a waterblog (wordpress.com) ].