Jego debiutem książkowym był zbiór opowiadań pt. Kamarát Jašek wydany w 1937 roku. Zawierał on 8 tekstów, częściowo publikowanych wcześniej w czasopismie Slovenské pohľady. osrkażył Chrobáka o celowanie plagiatowanie zagranicznych twórców, porównując utwory i wykazując znaczne podobieństwa między nimi. Mimo tych zarzutów książka była pionierska i okazała się wpływowa na literaturę końca lat 30. i lat 40., stając się wzorem do adaptowania literatury światowej.
Jego dzieła wyrażały rozczarowanie cywilizacją, która pozostawała w kontrze do życia w zgodzie z naturą. Doceniał piękno gór. W swojej twórczości unikał dłuższych form powieściowych ze względu na „ciężar metaforyczny i semantyczny”. W swoich tekstach używał przede wszystkim czasowników, przymiotników i przysłówków. Autor wykorzystywał liryczny język do przedstawienia rzeczywistości, skupiając się na jej przemianach. W swoich utworach chętnie sięgął też po frazeologię. W Drak se vracia użył ok. 150 frazeologizmów, fragmenty tekstu były ich pozbawione, a na niektórych stronach znajdowało się ich nagromadzenie, zarówno w mowie postaci, jak i w tekście narratora. Często personifikował omawiany świat, stosując także metafory, porównania i metonimię.