Wiedza ta ma umożliwiać traktowanie ustanawianych norm jako środków służących osiąganiu określonych celów.
Wiedza językowa
Model zakłada także odpowiednią wiedzę o języku, w którym formułowany jest tekst prawny. Obejmuje ona m.in.: znajomość składni i słownictwa języka; znajomość właściwości języka prawnego; znajomość sposobów wysławiania norm w przepisach prawnych; znajomość reguł interpretowania tekstów prawnych przyjmowanych w danej kulturze prawnej.
Stąd wyprowadzane są spotykane w praktyce interpretacyjnej założenia, że prawodawca nie posługuje się bez potrzeby różnymi określeniami dla tego samego pojęcia, nie tworzy zbędnych fragmentów tekstu, używa terminów w sposób konsekwentny i nie zamierza ustanawiać regulacji pozbawionych sensu.
Założenia te mają charakter interpretacyjny i idealizacyjny; nie przesądzają, że rzeczywiste teksty prawne nie zawierają błędów, powtórzeń lub niespójności.
Wiedza o systemie prawnym
Prawodawcy racjonalnemu przypisuje się także wiedzę o obowiązującym systemie prawa, w szczególności o: normach wyznaczających kompetencje do stanowienia prawa; normach dotyczących uchylania i zmieniania prawa; regułach kolizyjnych; regułach inferencyjnych; obowiązujących normach merytorycznych.