Założenie znajomości systemu pozwala m.in. przyjmować, że prawodawca nie zamierza ustanawiać regulacji pozostających bez potrzeby w konflikcie z już obowiązującymi normami i że bierze pod uwagę miejsce nowej regulacji w systemie.
Racjonalny prawodawca a prawodawca doskonały
Racjonalny prawodawca i prawodawca doskonały nie są pojęciami tożsamymi.
W ujęciu rekonstruowanym przez Sławomirę Wronkowską prawodawca racjonalny spełnia określone założenia dotyczące wiedzy, preferencji i sposobu działania. Konstrukcja może jednak zostać wzmocniona przez dodatkowe założenia, prowadząc do modelu prawodawcy doskonałego.
Prawodawca doskonały epistemologicznie ma dysponować wiedzą najlepiej uzasadnioną na gruncie aktualnego stanu nauki, pełną znajomością relewantnego stanu prawnego oraz odpowiednią znajomością języka prawnego.
Prawodawca doskonały aksjologicznie ma dodatkowo kierować się odpowiednio uporządkowanym systemem wartości uznanym w danej konstrukcji za właściwy.
Dlatego obecne niekiedy w literaturze i opracowaniach popularnych utożsamienie „racjonalnego prawodawcy” z „doskonałym prawodawcą” zaciera różnicę między podstawowym modelem racjonalności a jego mocniej idealizowanymi odmianami.
Funkcja w wykładni prawa
Założenie racjonalności prawodawcy odgrywa istotną rolę w polskich teoriach wykładni prawa.