Na tym odcinku wybudowano 8 śluz, umożliwiających pokonanie różnicy poziomów wynoszącej 16 m.
Pierwsze poważne trudności napotkano w miejscu zwanym cluse du Mormont – głębokim wąwozie w masywie wzgórz Mormont (604 m n.p.m.)Mapa swisstopo , który trzeba równo przekopać i wzmocnić jego ściany. Kanał dotarł do koryta Venoge w pobliżu Daillens, a następnie poprowadził łukiem przez Grands Moulins do Cossonay, dokąd dotarł w 1648 roku. Ta druga część miała 8,4 km długości i pięć śluz, pokonujących różnicę poziomów wynoszącą 18 metrów. Do 1648 roku „Lordowie przedsiębiorcy” otworzyli łącznie 25,3 km bieżących kanału między Yverdon nad Jeziorem Neuchâtel i Cossonay.
Żegluga na kanale funkcjonowała głównie jesienią i w zimie. Latem niski stan wody zwykle ją uniemożliwiał. W użytku były płaskodenne barki zwane tu „razelles”Yelmarc Roulet: Epopée vaudoise au Milieu du monde, sur le canal d’Entreroches [w:] "Le Temps" , długie na ok. 19 m,, szerokie 3,5 m, o ładowności ok. 25 ton. Rejs barki na trasie Cossonay-Yverdon trwał dwa dni. Barki ciągnęli poruszający się brzegiem burłacy, rekrutujący się często z okolicznych chłopów, którzy w ten sposób uzyskiwali dodatkowy dochód w czasie wolnym od prac polowych. Przewożono zboże, sól, a przede wszystkim wino (85% ładunków).