Późniejsze lata i twórczość Jego wiersze uchodziły za nieco niejasne, konfesyjne, dające ogólne wrażenie bólu i melancholii – emocji, które widać w całym życiu poety. Początkowo Nakahara preferował poezję w tradycyjnym japońskim formacie tanka, ale jako nastolatkowi zaczął mu się podobać nowoczesny styl free verse propagowany przez dadaistycznych poetów Takahashi Shinkichi i Tominagę Tarō. Po przeprowadzce do Tokio poznał Kawakami Tetsutaro i Shōhei Ōokę, z którymi zaczął wydawać pismo poetyckie „Hakuchigun” („Grupa Idiotów”). Zaprzyjaźnił się z wpływowym krytykiem literackim Kobayashi Hideo, który wprowadził go we francuskich poetów-symbolistów Arthura Rimbauda i Paula Verlaine, których wiersze Nakahara przetłumaczył na język japoński. Wpływ bohemy Rimbauda na Nakaharę nie dotyczył już tylko jego poezji, ale także stylu życia, z którego Nakahara także zasłynął.