Budowa kadłuba rozpoczęła się 12 listopada 1912 (daty w starym stylu), pod numerem budowy 90. W projekcie okrętu wprowadzane były liczne zmiany wynikające z wniosków marynarki, głównie w zakresie wyposażenia. 26 czerwca 1913 okręt został formalnie wciągnięty na listę floty jako transportowiec „Wołchow”. Został wodowany 17 listopada 1913. Wyposażenie okrętu miało miejsce już w nowej Stoczni Putiłowskiej. Ukończenie opóźniło się przez to, że 17 kwietnia 1914 podczas burzy kadłub zerwał się z cum i osiadł na mieliźnie Newy, a następnie wybuch I wojny światowej spowodował konieczność innych prac o wyższym priorytecie. Do prób przystąpiono w czerwcu 1915, a 1 lipca okręt został odebrany przez komisję.
Konstrukcja Nieuzbrojony katamaran, którego kadłuby połączone są wspólnym dziobem, rufą oraz czterema nitowanymi łukowatymi konstrukcjami kratownicowymi o wys. 18 m, służącymi do podnoszenia okrętów podwodnych. Udźwig urządzeń wynosi 1000 t. Każdy z kadłubów ma 152 wręgi o rozstawie ok. 60 cm i podzielony jest siedmioma poprzecznymi grodziami wodoszczelnymi. Oprócz urządzeń do podnoszenia okrętów podwodnych, okręt miał wyposażenie do holowania, prac nurkowych, prac naprawczych i pompy ratownicze.