Podczas remontu rozpoczętego w 1979 roku zostały one ponownie zastąpione przez radzieckie silniki wysokoprężne 6DR30/50, o takiej samej mocy, zakładów w Kołomnie.
Załoga według pierwotnych planów liczyła 99 ludzi, w tym 11 oficerów. W składzie załogi miało być etatowo 24 nurków. W 1923 roku etat załogi wynosił 110 osób. Na początku wojny z Niemcami w 1941 roku etat wynosił 120 osób, w tym 9 oficerów.
Przebieg służby mały|lewo|Wodowanie „Wołchowa” 17 listopada 1913 Po raz pierwszy na okręcie podniesiono banderę rosyjską . Pierwszym dowódcą został komandor Aleksandr A. Jakobowski. Jako okręt-baza w czasie I wojny światowej „Wołchow” przewoził 20 zapasowych torped, 50 ton paliwa i miał pomieszczenia dla 60 marynarzy (oprócz swojej załogi). Początkowo operował na Bałtyku z portu w Rewlu (Tallinnie) jako baza dla rosyjskich i brytyjskich okrętów podwodnych, zabezpieczając ich działalność, zaopatrując i prowadząc naprawy, a nawet remonty po ich podniesieniu. podniósł z dna po raz pierwszy okręt podwodny AG-15, który zatonął podczas ćwiczeń 5 czerwca na głębokości 27 m (ze stratą 19 ludzi). Marynarze z „Wołchowa” wyremontowali okręt, który następnie wrócił do służby. 4 września „Wołchow” został okrętem flagowym dywizji okrętów podwodnych.