Zastosowania te wymagają nie tylko precyzyjnej architektury nanokompozytów, ale także ich przestrajalności.
Wykazano, że najbardziej wydajne są metody samoorganiazacji bottom-up. Tego typu helikalne struktury nanocząstek przygotowano w oparciu o matryce, mieszanie wirowe, za pomocą chiralnych ligandów, światła kołowo spolaryzowanego i pola magnetycznego. Te techniki przygotowawcze zapewniły dostęp do helikalnych nanostruktur o precyzyjnie kontrolowanej strukturze.
Możliwość sterowania nie tylko budową, ale też właściwościami helikalnych nanokompozytów pierwotnie uzyskano poprzez zastosowanie tzw. DNA-origami. Ta metodologia pozwala na dynamiczną kontrolę orientacji helis, co przekłada się na przełączalną odpowiedź optyczną systemu. Najbardziej wydajną i uniwersalną poznaną dotychczas metodą uzyskiwania dynamicznie przełączalnych układów helikalnych jest wykorzystanie termotropowych ciekłych kryształów. Związki mezogeniczne które generują helikalne nanofilamenty, są najczęściej tworzone przez achiralne molekuły o wygiętym rdzeniu (tzw. bananowe).