Wśród jego najbardziej znanych opowiadań wymienia się Caretas, Tirong, Idolo con Pies de Barro, La Fuega, La Risa czy Siempre Igual.
Laygo pisał przede wszystkim w języku hiszpańskim, który uważał już za integralną część dziedzictwa kulturowego kraju. Władał też tagalskim, największym językiem rodzimym dla Filipin. Podczas studiów nauczył się dodatkowo angielskiego. Jako dziennikarz znany był z ostrego i bezpośredniego języka. Krótkie utwory prozatorskie, a zatem podstawowa dla jego twórczości forma ekspresji literackiej, wyróżniają się z kolei wyrafinowanym stylem oraz umiejętnie kreślonymi portretami psychologicznymi. Osadzone są ponadto głęboko we współczesnym pisarzowi społeczeństwie filipińskim, odmalowując je w niezwykle spostrzegawczy i błyskotliwy sposób. Pozbawione są przy tym typowego dla epoki nacjonalistycznego zabarwienia, widocznego na przykład w pracach tworzącego w języku tagalskim Jose Corazon de Jesusa.
Śmierć i pochówek Został zastrzelony 28 czerwca 1932 w Manili. Zabójcą pisarza był Juan Dimayuga, brat i jednocześnie sekretarz deputowanego Jose Dimayugi, którego to Laygo ostro krytykował w swojej publicystyce politycznej. Twórcę pochowano na starym cmentarzu w rodzinnej Lipie.