Epoka pisana Pierwsze dłuższe zabytki pisane w języku staroczeskim pochodzą z końca XIII wieku. W wieku XIV ukształtował się jednolity czeski język literacki. Epoka pisana znana jest z wielu zabytków staroczeskich, które są głównym źródłem badaczy historii języka staroczeskiego. Do tych zabytków zalicza się literaturę zarówno duchową, jak i świecką, reprezentowaną przez różne gatunki literackie.
Grafia zabytków staroczeskich charakteryzuje się stopniowym komplikowaniem i doskonaleniem systemu zapisu przez cały okres rozwoju. Zaczynając od prymitywnej ortografii, w której czeskie fonemy są oddawane za pomocą znaków alfabetu łacińskiego bez uwzględnienia ich dokładnej wymowy, system zapisu języka czeskiego zostaje rozwinięty poprzez dwuznaki i trójznaki, które oddają dźwięki nieobecne w łacinie. W późniejszym okresie rozwija się system zapisu używający dodatkowych znaków nad literami – znaków diakrytycznych.