Wszystkie części ornamentu są – jej zdaniem – traktowane równie precyzyjnie i szczegółowo, niezależnie od przestrzennego planu. Dotyczy to – po pierwsze – „bogatego układu ludzi, koni, wozów, towarów wystawionych na sprzedaż, kamieni bruku na bliskich planach”, a – po drugie – fasad kamienic na dalszych planach. Poszczególne formy – według autorki – są, na płaszczyźnie obrazu, określone za pomocą plamy dekoracyjnej. Poszczególne kształty zostały przy tym potraktowane indywidualnie. Dominujące znaczenie ma, w tym realistycznym potraktowaniu szczegółów, linia opisująca figury ludzi i zakreślająca ich granice, w postaci kół albo elips i tworząca „skomplikowane sploty na całej powierzchni” [...] obrazu. Takim zabiegom formalnym towarzyszą – według cytowanej autorki – znajoma, bliska i specyficzna treść i atmosfera powszednia, jako rezultat bezpośrednich wrażeń i przeżyć artystyHalina Cękalska-Zborowska: „Wieś w malarstwie i rysunku naszych artystów”, Warszawa 1969, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, s. 276–277..