Na przełomie 1907 i 1908 roku Cuniberti przygotował również innowacyjny projekt pancernika na ogłoszony przez rosyjskie ministerstwo marynarki konkurs na drednota dla Floty Bałtyckiej, w założeniach którego było zainstalowanie dział artylerii głównej w trójdziałowych wieżach i części dział artylerii średniej w dwudziałowych wieżach, co stanowiło duże podobieństwo do rozwiązań zastosowanych na pierwszym włoskim drednocie.
Projekt okrętu zaczął powstawać w 1908 roku, a jego autorem był generał inżynier (bazował on w pewnej części na planach zmarłego niedawno Cunibertiego). Według założeń miała to być jednostka o wyporności nie przekraczającej 20 000 ton, silnym opancerzeniu, przenosząca najlepiej 12 dział kalibru 305 mm i osiągająca prędkość co najmniej 22 węzły. Wymóg instalacji tak silnego uzbrojenia głównego przy ograniczeniach tonażowych spowodował konieczność umieszczenia dział w czterech trójdziałowych wieżach, co było nowością w światowym budownictwie okrętowym. Konstrukcja wież powstała we współpracy z Brytyjczykami, którzy prowadzili prace nad nimi w celu zastosowania na okrętach swojej floty (do czego w latach I wojny światowej ostatecznie nie doszło).