Do 1957 roku Stanisław Chróściel prowadził tam ćwiczenia z teorii mechanizmów i z termodynamiki oraz prace dyplomowe z urządzeń rolniczych. W 1955 roku uzyskał tytuł magistra inżyniera mechaniki na Wydziale Mechanizacji Rolnictwa Politechniki Warszawskiej.
W latach 1958–1966 pracował jako starszy asystent, a później jako adiunkt w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechaniczno-Konstrukcyjnym (później MEL). Prowadził tam ćwiczenia tablicowe z termodynamiki i wymiany ciepła, zajęcia laboratoryjne z urządzeń cieplnych oraz wykłady, ćwiczenia i zajęcia laboratoryjne dla studiów podyplomowych. W tym czasie był wielokrotnie opiekunem grup i roczników studenckich. Na początku lat 60. na zlecenie Instytutu Lotnictwa Stanisław Chróściel i Maciej Zgorzelski wykonali opracowanie dotyczące pomiaru szybkozmiennej temperatury strumienia gazowego. W wyniku adaptacji istniejących metod pomiaru opracowanych głównie w amerykańskiej agencji NASA, z którą obaj polscy naukowcy nawiązali kontakt korespondencyjny, jak też w wyniku ich własnych opracowań, uzyskano metodę pomiaru szybkozmiennych temperatur w strumieniu poddźwiękowym i naddźwiękowym przy szybkościach zmian temperatury do kilkuset Hz, opartą na elektronicznym kompensatorze bezwładności cieplnej sondy.