W jego koncepcji wykładni znaczenie przepisu ustalano z uwzględnieniem trzech zasadniczych kontekstów: językowego, systemowego i funkcjonalnego.
Kontekst funkcjonalny Wróblewski wiązał z genezą oraz społecznym działaniem regulacji prawnej. Obejmował nim między innymi stosunki ekonomiczne i społeczno-polityczne, kulturę społeczeństwa i występujące w niej oceny i normy, cele społeczno-polityczne oraz zjawiska cywilizacyjne związane z dziedziną poddaną regulacji. W tym ujęciu szczególną rolę w ramach wykładni funkcjonalnej odgrywały cel regulacji oraz oceny funkcjonujące w społeczeństwie. Wykładnię odwołującą się do celu regulacji Wróblewski określał jako wykładnię celowościową.
W późniejszej polskiej teorii prawa zakres terminu „wykładnia funkcjonalna” ulegał zmianom. Z tego powodu wykładnia funkcjonalna bywa ujmowana szerzej niż celowościowa, a niekiedy oba określenia są używane zamiennie. W rozwiniętej derywacyjnej koncepcji wykładni wykładnia celowościowa jest traktowana jako szczególny składnik wykładni funkcjonalnej, a nie jej synonim.
Funkcjonalne dyrektywy wykładni