Poniższe prefiksy czasownikowe mają charakter produktywny: ba-/bar- (odpowiada ) – isi „zawartość” -> baisi „zawierać”, ana „dziecko” -> barana „mieć dzieci”; ta-/tar- (odpowiada ) – toki „bić” -> tatoki „zostać pobitym”; maN- (odpowiada ) – występuje sporadycznie, por.: lawan „versus” -> malawan „sprzeciwiać się” baku- (zapożyczenie z języka ternate) – wyraża recyprokalność: pukul „bić” -> bakupukul „bić się”, mayari „uwodzić” -> bakumayari „uwodzić się nawzajem”; paN- – tworzy czasowniki nieprzechodnie: malas „niechętny” -> pamalas „nie mieć ochoty”. Występuje także reduplikacja rzeczowników i czasowników, która pełni różne funkcje: tatawa „śmiać się” -> tatawa-tatawa „śmiać się wielokrotnie”, ronda „przejść się” -> ronda-ronda „spacerować sobie, przechadzać się po okolicy”, ana „dziecko” -> ana-ana „dzieci”, lap „wycierać” -> lap-lap „ścierka”.
Większość użytkowników nie czyni rozróżnienia między formami pierwszej osoby liczby mnogiej – inkluzywną i ekskluzywną (indonezyjskie kita i kami), mimo że takie rozróżnienie jest powszechne w językach lokalnych.
W konstrukcjach dzierżawczych stosuje się łącznik punya („mieć”, również w skróconej formie pu), a określnik dzierżawczy następuje przed rzeczownikiem określanym. Przykładowo: sa pu spatu – „moje buty”, dosł.