W młodym wieku była świadkiem wymierzenia kary chłosty chłopu pańszczyźnianemu, co według biografki Bąkowskiej, Lucyny Janikowej, przyczyniło się do wywołania poczucia krzywdy chłopskiej, które towarzyszyło kobiecie do końca życia. Charakter Aleksandry ukształtowały także wydarzenia związane z powstaniem styczniowym i pomoc powstańcom uciekającym do Ślubowa, w którą zaangażowana była rodzina Sędzimirów. W 1865 roku, ukończywszy naukę domową, Aleksandra została wysłana na pensję do Warszawy, gdzie kontynuowała naukę angielskiego oraz francuskiego. 14-letnia dziewczyna uczyła się między innymi u Ignacego Kowalewskiego, który prowadził z uczennicami rozmowy o niesprawiedliwościach społecznych i krzywdzie chłopów pańszczyźnianych.
Młodość i działalność tłumaczeniowa Po dwóch latach nauki Aleksandra powróciła do domu i zaręczyła się z Kazimierzem Bąkowskim, wdowcem i właścicielem dóbr Ożarowo. Z powodu choroby dziewczyny ślub odbył się dopiero w 1869 roku, po którym para młoda udała się w podróż poślubną do Paryża. Po przeprowadzce do Ożarowa Aleksandra, poruszona warunkami, w jakich żyli robotnicy i służba męża, zaczęła odwiedzać ubogie rodziny, uczyć dzieci i pomagać chorym. To nie podobało się Kazimierzowi i między małżonkami zaczęło dochodzić do coraz częstszych kłótni.