Latem Adams rozkoszował się życiem spędzanym na górskich wspinaczkach, kempingu i fotografowaniem, resztę roku spędzał doskonaląc swoje zdolności pianistyczne, rozwijając technikę i ekspresję muzyczną. Dawał również lekcje gry, by zapewnić sobie jakieś przychody i wreszcie móc pozwolić sobie na pianino odpowiednie do jego muzycznych ambicji. Jego pierwsze fotografie zostały opublikowane w 1921 roku, zaś studio Best’s zaczęło w tym samym czasie sprzedawać odbitki jego zdjęć z Yosemite. Już jego wczesne fotografie pokazują wyjątkowo staranną, ostrożną kompozycję i wrażliwość na balans tonacji. W liście do rodziny dawał również wyraz zamiłowaniu do wspinaczki ku najlepszym punktom widzenia. Adams, wciąż planował jednak karierę muzyczną, nie zważając na swoje małe, posiniaczone przez wspinaczkową skłonność do brawury ręce, które ograniczały jego repertuar do przećwiczonych utworów. Nie zmieniło to jednak faktu, że Adamsa charakteryzowało niezwykle napięcie dotyku i wyśmienita muzykalność.