Dopiero po siedmiu latach przyznał wreszcie, że co najwyżej może się stać pianistą koncertowym o ograniczonym repertuarze, akompaniatorem lub nauczycielem gry.
W latach dwudziestych Adams zaczął eksperymentować z aparatem miękkoogniskowym, fotorytownictwem i innymi technikami piktorialistycznych fotografów takich jak lider fotosecesjonistów Alfred Stieglitz, który usiłował gorliwie naśladować impresjonistów i chciał, aby fotografia była traktowana jak sztuka, na równi z malarstwem. Adams pozostał niechętny ręcznemu kolorowaniu fotografii, co było bardzo popularne w latach dwudziestych. Używał różnych obiektywów dla uzyskania różnych efektów, ostatecznie jednak odrzucił piktorializm dla bardziej realistycznego podejścia, które polegało przede wszystkim na ostrości, wysokim kontraście, precyzji ekspozycji i doskonaleniu kunsztu pracy w ciemni.