Jeśli chodzi o stosunki władzy z religią muzułmańską, ze względów strategicznych po okresie wojny domowej, charakteryzującej się „najazdami kawalerii” na instytucje religijne, rząd moskiewski przyjął w stosunku do instytucji muzułmańskich politykę względnej tolerancji i przez dekadę unikał bezpośredniej konfrontacji z nimi. W latach 1917–1918 w Rosji Sowieckiej kolejno proklamowano autonomie terytorialne w regionach odmiennonarodowych kraju. Bolszewicy systematycznie starali się niszczyć je jedna po drugiej w czasie wojny domowej, jednocześnie starając się przyciągnąć do współpracy narodowe elity tych autonomii, gdyż bez ich poparcia nie sposób znaleźć było zwolenników na narodowych peryferiach. W tych okolicznościach władze wolały nie poruszać kwestii religijnej w tych regionach. Z tego powodu nie dochodziło do systematycznych, aktywnych działań o charakterze antyislamskim. W 1920 roku utworzona została Centralna Rada Duchowa Muzułmanów Europejskiej części Rosji, Syberii i Kazachstanu. Zezwolono mułłom na pracę w sowieckich szkołach, a także na nauczanie dzieci w meczetach. Instytucje muzułmańskie rozpoczęły swoją pracę w całym regionie, a udział Kazachów stanowił około 90% wiernych i duchownych. Do 1924 r. w republice było kilkadziesiąt medres, budowano meczety oraz funkcjonował sąd szariatu.