Zresztą także inni portugalscy konsulowie mieli prowadzić podobną działalność.
mały|Sousa Mendes (1950)
Ostatnie lata życia Do końca wojny Sousa Mendes wierzył, że zostanie doceniony, a jego kara zostanie uchylona. W 1945 w liście do portugalskiego parlamentu wyjaśniał, że odrzucił polecenia, ponieważ uznał je za sprzeczne z konstytucyjnym zakazem dyskryminacji na tle religijnym.
W 1944 został wpisany na listę adwokatów. Jako pełnomocnik wygrał sprawę, w której próbowano pozbawić jego synów, Carlsa i Sebastiana, portugalskiego obywatelstwa, ponieważ służyli w brytyjskiej armii. W 1945, tuż przed końcem wojny, przeszedł udar mózgu, co go częściowo sparaliżowało i uczyniło niezdolnym do pracy. Ze względu na trudną sytuację materialną, pogarszaną rozrzutnym stylem życia drugiej żony Andrée Cibial, regularnie zwracał się po pieniądze do ludzi, którym swego czasu pomógł. Przykładowo Maurice de Rotschild przysłał mu 30 000 escudo, co było wówczas znaczącą kwotą. Mimo to tuż przed śmiercią, zadłużony u wielu osób oraz w bankach, zmuszony był sprzedać wszystkie meble ze swojej posiadłości.