esesmani umieszczali tam więźniów, którym groziła surowa kara lub od których zamierzano wydobyć ważne informacje. Aresztantów poddawano przesłuchaniom połączonym z torturami. Niektórych po pewnym czasie zwalniano, innym wymierzano karę chłosty lub wysyłano do obozów pracy. Nieustaloną liczbę zamordowano. Egzekucje przez strzał w tył głowy były przeprowadzane na podwórzu kamienicy nr 101, a według innych źródeł – na podwórzu kamienicy nr 103. Zwłoki ofiar, zarówno żydowskich, jak i polskich, grzebano na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej.
W Befehlstelle nadal zatrudniano żydowskich pomocników. Ich liczba była jednak znacznie mniejsza niż podczas „Wielkiej Akcji”, a ponadto tylko część zamieszkiwała na stałe przy ul. Żelaznej. Straż w areszcie pełnili żydowscy policjanci. Jego kierownikiem był oficer ŻSP Mojżesz Meisler. Inny oficer, Marceli Czapliński, był oficjalnym łącznikiem do spraw kontaktów z instytucjami żydowskimi w getcie.