Poza samym de los Reyesem do grona związanych z pismem autorów zaliczyć można Ignacia Villamorę, Claro Caluyę, Menę Crisologo, Mariana Dacanaya oraz Canuto Medinę.
Wśród współczesnych sobie rodzimych elit filipińskich budził pewnego rodzaju zakłopotanie. Chętnie bowiem i często publikowano w nim materiały poświęcone tradycjom i obyczajom archipelagu. Niechęć budziło nie tyle opisywanie filipińskich zwyczajów czy folkloru, co raczej przywoływanie praktyk uznawanych przez wykształconych w Europie Filipińczyków za przesądy.
Znaczenie Mimo tego, iż ukazywał się przez zaledwie kilka lat, znalazł swoje miejsce w historii Filipin. Był czasopismem dwujęzycznym. Zamieszczane w nim teksty publikowano nie tylko po hiszpańsku, ale również w języku ilokańskim. Jest tym samym uznawany za pierwszą ilokańską gazetę. Za wyborem tych właśnie dwóch języków mogły stać względy natury tak praktycznej, jak i politycznej. Hiszpański pozwalał dotrzeć do czytelników spoza Filipin i pozwalał na umiędzynarodowienie pisma. Ilokański zapewniał z kolei istotne połączenie z grupą jego głównych i najważniejszych odbiorców. Prawdopodobnie de los Reyesowi zależało na podkreśleniu, że wszystkie rdzenne języki archipelagu mają takie same prawa do obecności w przestrzeni publicznej.