Mała liczba złożonych wniosków wynikała zapewne z faktu, że do obowiązku poddania się rehabilitacji nie poczuwali się byli funkcjonariusze zatrudnieni w urzędach państwowych, choć przez służbę państwową określoną w zarządzeniach wdrażających Komisję władze państwowe rozumiały ogólnie zatrudnienie w urzędach państwowych i samorządowych, przedsiębiorstwach państwowych lub pod zarządem państwowym oraz w innych instytucjach i zakładach publicznych.
W związku z małym napływem wniosków, w kwietniu 1946 r. Prezydium Rady Ministrów poleciło wojewodom obwieszczenie ostatecznego terminu składania wniosków o rehabilitację, tj. 1 lipca 1946 r. i podkreśliło, że do weryfikacji zobowiązani byli wszyscy policjanci, którzy pełnili służbę do dnia wybuchu wojny oraz wszyscy funkcjonariusze policji granatowej. 17 października 1947 r. Rada Ministrów uchwaliła dekret o dopuszczalności rehabilitacji osób, które były zatrudnione w policji granatowej oraz straży więziennej w czasie okupacji niemieckiej, przy czym rozciągnięto go na wszystkie osoby w zatrudnione urzędach, przedsiębiorstwach państwowych i samorządowych lub prawnopublicznych oraz emerytów. Nowym przepisom nadano formę aktu normatywnego, a więc podniesiono ich rangę.