Tadeusza Peipera i Juliana Przybosia).

Na uwagę zasługują jego przekłady scenariuszy filmowych i tekstów adaptowanych na potrzeby filmu i teatru: Jerzego Stefana Stawińskiego („Wieczór przedświąteczny”, „Bo oszalałem dla niej”), Krzysztofa Zanussiego („Struktura kryształu”, „Rok spokojnego słońca”, „Za ścianą”, „Spirala”, „Constans”, „Kontrakt” i in.), Mirosława Żuławskiego („Opowieści mojej żony”), Krystyny Berwińskiej („Con amore”) czy Andrzeja Kijowskiego („Dyrygent”).

Nie sposób przecenić znaczenia jego pracy jako krytyka i wydawcy. W swoich ok. 90 recenzjach napisanych dla różnych wydawnictw okazał się doskonałym znawcą literatury, polskiej historii i mentalności, dzięki czemu wypromował na rynku niemieckim wielu polskich autorów. Jako twórca obdarzony pasją i umiejętnością obrony swoich poglądów Schumann znacznie przyczynił się do wydania „Rozmów z katem” Kazimierza Moczarskiego we własnym tłumaczeniu, co zostało poprzedzone dłuższą batalią o podłożu politycznym. Z własnej inicjatywy doprowadził do wydania tomu felietonów Michała Radgowskiego („Kaltes Feuerwerk“) w autorskim wyborze tłumacza. Wspólnie z Juttą Janke opracował i poprzedził wstępem obszerną antologię polskich utworów „Nachbarn. Texte aus Polen” (Berlin 1985).