Kadra nauczająca i jego absolwenci mieli znaczący wkład w rozwój wielu dziedzin nauki i techniki: matematyki, mechaniki stosowanej oraz geometrii wykreślnej. Od 1884 r. uczelnia wydawała własny periodyk naukowy pt. „Сборник Институтa инженеров путей сообщения Императора Александра I”. W latach 1809–1917 Instytut ukończyło 6115 inżynierów. Jak zapisał w swych wspomnieniach Aleksander Wasiutyński: studenci Instytutu Komunikacji uchodzili za najbardziej prawomyślnych (błagonadiożnych) spośród wychowańców wyższych zakładów naukowych: nazywano ich „leibstudentami”. Najlepsze prace kończących Instytut były przedstawiane cesarzowi, jednocześnie też ci, którzy je wykonaliWspomnienia A. Wasiutyńskiego ze studiów w Petersburgu, Szybka kolej miejska w Warszawie [dostęp 2023-09-15].. Absolwenci tej uczelni zajmowali kluczowe stanowiska w niemal wszystkich inwestycjach komunikacyjnych przy projektowaniu i budowie sieci kolejowych, dróg, portów morskich i śródlądowych, mostów, urządzeń hydrotechnicznych, wodociągów i kanalizacji, a także regulacji rzek w całym Imperium Rosyjskim. Jak pisał Bolesław Orłowski: wnieśli oni ważny wkład w krzewienie cywilizacji technicznej na niezmierzonych obszarach rosyjskiego imperium.