Kładli tysiące wiorst dróg i linii kolejowych oraz wznosili wspaniałe mosty ponad potężnymi rzekami Rosji, Syberii i Azji Środkowej. Będąc pionierami postępu cywilizacyjnego na odległych, często dziewiczych terenach, przy okazji przyczyniali się zarazem do coraz pełniejszego ujarzmiania zamieszkujących je ludów, a więc do umacniania potęgi zaborczej RosjiBolesław Orłowski, Korzenie i tradycje inżynierii polskiej epoki zaborów,, [w:] Kształcenie inżynierów polskich do 1918 r.,, [w:] Inżynierowie polscy w XIX i XX wieku, Kształcenie i osiągnięcia. (zbiór studiów), Warszawa 1992, s. 40.. Absolwentów uczelni skupiało istniejące od drugiej połowy XIX wieku Stowarzyszenie Inżynierów Komunikacji w Petersburgu.
Dzieje uczelni po 1917 r. Po 1917 r. reorganizację Instytutu przeprowadził jako jego rektor Polak Stanisław Kunicki. 10 kwietnia 1919 roku został wybrany rektorem i godność tę piastował do 15 czerwca 1921 r. Przede wszystkim dokonano reorganizacji Rady Instytutu. Po raz pierwszy wzięli w nim udział nauczyciele i studenci. Wiosną 1919 r. Rada Instytutu składała się z 59 profesorów i nauczycieli oraz 20 studentów, stając się organem reprezentacyjnym kadry dydaktycznej i studentów. W kwietniu 1919 r.