Było to również pierwsze opracowanie dziejów tej głównej świątyni w mieście. Napisał również monografię o historii Ornety pt. Bilder aus Wormditts Vergangenheit (Obrazy z przeszłości Ornety) oraz wiele artykułów historycznych o Warmii. Również spisał szczegółowe biografie (nekrologi) wielu wybitnych osób, profesorów, dyrektorów szkół i historyków (m.in. dyrektora seminarium nauczycielskiego ks. Petera Wittkowskiego, redaktora naczelnego Ermländische Zeitung ks. Juliusa Pohla, dyrektora seminarium nauczycielskiego ks. Antona Arendta, profesora gimnazjum Josepha Lingnaua, historyka i księdza Franza Hiplera, historyka Georga Lühra, a ostatni – rektora seminarium Eugena Brachvogela.
Mimo podeszłego wieku został również w czasie II wojny światowej wcielony w stopniu kapitana do Wehrmachtu. Na pewien czas powrócił do pracy w szkole, a w ostatnim roku wojny, gdy miał już ukończone 60 lat, został przydzielony jako rezerwista do Volkssturmu, czyli oddziałów obrony terytorialnej. Latem 1944 został m.in. skierowany do budowy umocnień obronnych na Litwie. Na przełomie 1944/1945 powrócił do Braniewa, ażeby mieć pieczę nad swoimi dwiema nastoletnimi córkami, Kathariną i Margarethe, które uczęszczały tu do szkoły średniej Elisabethschule, a mieszkały w klasztorze sióstr katarzynek. Franz zamieszkał w tym czasie przy ul.