Mimo tego że niemiecka gospodarka była międzynarodowym olbrzymem, produkującym większość z potrzebnych rzeczy do prowadzenia wojny, to nie potrafiła zabezpieczyć zaopatrzenia w żywność. Z przeciągającymi się walkami na dwóch frontach i zapasami odciętymi przez brytyjską blokadę, niedobory żywności w domu jak i na froncie stawały się coraz poważniejszymi problemami. Zimą 1916–1917 te problemy osiągnęły nowy poziom w okresie znanym jako „rzepowa zima”.
Rzepowa zima Okres ten nastąpił podczas zimy 1916–1917 w Niemczech. Złe warunki pogodowe spowodowały małe zbiory, głównie zbóż. Dodatkowo, blokada aliantów zapoczątkowana w 1914 roku wpłynęła na mniejsze zaopatrzenie w żywność w państwach centralnych o 33 procent. Braki w żywności były także spowodowane zabieraniem przez państwo koni dla wojska, masowym poborem ludności rolniczej i brakami w nawozach roślin, których główny składnik, azot był w większości wykorzystywany do produkcji materiałów wybuchowych.