W latach 1933–1934 pełnił funkcję adiutanta dowódcy dywizjonu. W maju 1935 r. został komendantem Ośrodka Przysposobienia Wojskowego Lotniczego na lotnisku Rumia, w maju 1936 r. objął dowodzenie nad Plutonem Towarzyszącym (PST) w MDL. Pod koniec tego roku został przeniesiony do 4. pułku lotniczego na stanowisko zastępcy dowódcy 41. eskadry liniowej.
W 1938 r. został awansowany na stopień kapitana z 13. lokatą. W momencie wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję oficera taktycznego eskadry w 41 eskadrze rozpoznawczej. 4 września poprowadził wyprawę bombową sześciu Karasi, które wsparły polskie oddziały bombardując siły Wehrmachtu. 9 września, w załodze z por. obs. Czesławem Malinowskim i st. szer. strz. Zygfrydem Blachowskim, dokonał rozpoznania na trasie Nasielsk-Ciechanów-Pułtusk-Maków Mazowiecki-Różan-Ostrów Maz.-Mława-Wyszków-Serock. W jego wyniku lotu wykryto liczne niemieckie siły pancerne. Wyniki rozpoznania przekazano niezwłocznie do sztabu.
Po agresji ZSRR na Polskę przedostał się przez Rumunię do Francji. Po jej klęsce został ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych, otrzymał numer służbowy RAF P-1084.