Oprócz sztokawszczyzny na terytorium Chorwacji występują dwa kolejne zespoły dialektalne: dialekty kajkawskie i czakawskie, które nie tworzą podstawy żadnego z języków standardowych (choć niegdyś narzecze kajkawskie stanowiło samodzielny język literacki). Dialekty te mają charakter regionalny; są to odmiany silnie odrębne zarówno od gwar sztokawskich, jak i od wywodzącego się z nich języka standardowego. Badacz Roman Szul rozmiar odrębności dialektalnych na terenie Chorwacji porównał wręcz do różnicy między polszczyzną a językiem czeskim. Najbardziej wyraźne podziały językowe na obszarze byłej Jugosławii nie pokrywają się zatem z podziałami narodowymi.
Mianem języka serbsko-chorwackiego w dalszym ciągu określa się wspólną podstawę, na której oparto języki narodowe, przy czym jest to przede wszystkim termin lingwistyczny (nie jest akceptowany w krajach byłej Jugosławii). W Chorwacji powszechny jest pogląd, że język urzędowy Jugosławii, zwany wtedy oficjalnie „serbsko-chorwackim”, był sztucznym tworem politycznym mającym na celu zunifikowanie dwóch odrębnych narodów. W krajach byłej Jugosławii termin ten został zastąpiony określeniami: „język serbski”, „język chorwacki”, „język bośniacki” i „język czarnogórski”.