Alternatywna nazwa wspólnej podstawy dialektalnej, na której opierają się języki standardowe, to „sztokawszczyzna literacka” lub „sztokawszczyzna standardowa”.
Różnice Rozbieżności występujące między standardami dialektu sztokawskiego – serbskim, chorwackim, bośniackim i czarnogórskim – są niewielkie i nie uniemożliwiają porozumienia między użytkownikami języka. Określane są jako mniej poważne niż różnice między standardowymi wariantami angielszczyzny w Wielkiej Brytanii, Irlandii, USA, Kanadzie, Australii, francuskiego we Francji, Belgii, Kanadzie i Afryce, niemieckiego w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, hiszpańskiego w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej, niderlandzkiego w Holandii i Belgii, portugalskiego w Portugalii i Brazylii, hindustańskiego w Indiach i Pakistanie.
Standardowy język chorwacki charakteryzuje się wymową i pisownią ijekawską (związaną z odmiennym rozwojem prasłowiańskiej jaci w języku scs.) i wyłącznym użyciem alfabetu łacińskiego. Istnieje także zasadnicza różnica w zakresie składni: w serbskim rzadko używa się bezokolicznika, a zamiast tego występuje konstrukcja „da + czasownik odmieniony” (tzw. dakavica). Między serbskim a chorwackim występuje także znaczna liczba różnic leksykalnych.