Podobnie sceptycznie do planów wystąpienia jeszcze w lipcu 1906 r. nastawione było kierownictwo partii bolszewickiej. Stało ono na stanowisku, że przygotowania do powstania należało kontynuować, natomiast podjęcie walki latem 1906 r. było przedwczesne choćby z uwagi na niedostateczne poparcie dla rewolucji wśród żołnierzy przebywających w Kronsztadzie pułków piechoty. Ostatecznie powstanie wybuchło niezależnie od wątpliwości liderów obu partii, gdyż szeregowi działacze organizacji parli do szybkiego podjęcia walki, a Organizacja Wojskowa uległa ich naleganiom.
r. wybuchł bunt w twierdzy SveaborgA. Asher, The Revolution of 1905. Authority Restored, s. 227–228.. Następnego dnia marynarze dowiedzieli się o nim z gazetJ. Bushnell, Mutiny amid Repression, s. 218–219.. Do kronsztadzkich rewolucjonistów dotarł również telegram z informacją, jakoby zbuntowane załogi okrętów skierowały już okręty z Helsingforsu do Kronsztadu. Chociaż wcześniej, po spotkaniu z delegacją Petersburskiej Organizacji Wojskowej bolszewików, kronsztadzcy działacze zgodzili się odłożyć wystąpienie, teraz marynarze żądali natychmiastowego podjęcia walki. W obliczu buntu w Sveaborgu zarówno partia bolszewicka, jak i eserowcy porzucili wcześniejsze wątpliwości i postanowili poprzeć bunt.