Islam ukształtowany na terenach dzisiejszego Uzbekistanu nazwany jest sufizmem środkowoazjatyckim, ze szczególnymi wpływami szamanizmu. Dwie struktury religijne posiadały ponadlokalne znaczenie, będące spoiwem ówczesnej społeczności muzułmańskiej. Były zakony oraz grobowce świętych – mazary. Szczególne znaczenie posiadało bractwo, założone w Bagdadzie w XII wieku zwane kadyrija. Jego członkowie, jak i członkowie innych bractw, byli zwani muridami. Nie wyróżniali się na tle osób świeckich, lecz byli zobowiązani do absolutnego podporzadkowania się przywódcom bractw (eszon), którym musieli składać świadczenia materialne. Zakon derwiszy (kalandar) powstały w okolicach XVIII wieku wyróżniał się na tle ludności świeckiej ubiorem i stylem życia. Bogatsze i popularniejsze mazary były pod nadzorem szeichów, będących z rodu pochowanego w nim świętego. Manzary były poniekąd sposobem wyjścia ze swojej społeczności, szczególnie dla kobiet. Organizowane do nich pielgrzymki gromadziły ludzi nie tylko z okolic, ale nawet z odległych krajówZbigniew Jasiewicz, Uzbecy. Studia nad przeobrażeniami społeczno-kulturowymi w XIX i XX wieku, Poznań: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, 1969, s. 190-191.