Tom trzeci przedstawia wydarzenia z ostatnich lat panowania Aleksandra (m.in. pokonanie Bessosa, kampania indyjska, aż do jego śmierci w 323 p.n.e. i rozpadu jego imperium). Po pokonaniu Persji i śmierci króla Dariusza, Aleksander ustanawia swoją siedzibę w Babilonie, planując stworzenie jednego państwa z podbitych ziem i ludów. Jego ambicje prowadzą do poczucia boskości i pychy, co objawia się w hulaszczym trybie życia, budzącym niepokój wśród dworu i wodzów. Śmierć najbliższego towarzysza, Hefajstiona, staje się dla króla ogromnym ciosem, przyspieszającym jego upadek. Trylogię kończy scena ukamienowania Olimpias.
Odbiór Stanisław Stabryła poświęcił trylogii kilkustronicowy artykuł w czasopiśmie Twórczość z 1971 roku. Pochwalił ją za wartość edukacyjną (poznawczą), pisząc, że autor „zapanował nad dziejami tej epoki w sposób wystarczający dla stworzenia rzeczy wiarygodnej w sensie historiograficznym”. Z artystycznego punktu widzenia za najlepszą uznał pierwszą cześć cyklu, pisząc, że „w dalszych częściach materiał historyczny przytłoczył jakby pisarza swym ogromem i zmusił do częściowej rezygnacji z literackiego wyzyskania tworzywa tematycznego”;