Od 3 maja prowadzono próby drogowe trzech prototypów na Krymie, porównując je z samochodami zagranicznymi, po czym 10 czerwca dostarczono je do MoskwyRazem z prototypami Wołgi testowano dla porównania samochody Ford Mainline i Chevrolet Bel Air z 1954 roku oraz brytyjski Standard Vanguard ().. Samochód został uznany za udany, lecz silnik wymagał dalszego dopracowania. Prototypy miały atrapę chłodnicy tłoczoną z blachy, z dużymi pionowymi podłużnymi otworami, podobną do zastosowanej później w drugiej serii Wołgi (M-21I), lecz z różnymi liczbami otworów (odpowiednio: 10, 12, 16). Taka stylistyka przedniego pasa nie znalazła jednak uznania przewodniczącego komisji państwowej akceptującej nowe samochody – ministra obrony marszałka Żukowa, który nakazał jej przeprojektowanie, nie wskazując jednakże konkretnych wzorców. Po zmianie stylistyki – zastosowaniu grubych poziomych żeber, podobnych do ówczesnej amerykańskiej mody samochodowej, ale z medalionem z pięcioramienną gwiazdą pośrodku, wiążącą się z symboliką ZSRR, samochód został w lipcu 1955 roku zaakceptowany przez władze do produkcji.