trzeba było tam odpowiednio przełożyć pałąki. W ciągu następnych kilku miesięcy rozwieszono sieć trakcyjną dla drugiego kierunku ruchu między Bühlau i Weißig i oddano ją do użytku do 8 grudnia 1951 r.
W kolejnych latach początkowo powiększano tabor poprzez zakup nowych trolejbusów i przyczep oraz odpowiednio zwiększano częstotliwość kursowania linii. Wymieniono także drewniane słupy trakcyjne na stalowe. Od 28 października 1957 r. w składach trolejbus+przyczepa konduktorzy pracowali wyłącznie w trolejbusach, obsługując z nich drzwi w przyczepach. Do przyczepy mogli wsiąść tylko posiadacze biletu okresowego, który należało okazać przy wsiadaniu. mały|Sieć trakcyjna w Nürnberger Ei w kierunku mostu Nossner Brücke, 1968 Po stopniowej stabilizacji działalności od końca lat 50. XX wieku możliwe była ponowna rozbudowa systemu. 2 stycznia 1958 r. otwarto odcinek od Fritz-Foerster-Platz do , 28 czerwca 1964 r. przedłużenie przez most Nossener Brücke do Willi-Ermer-Platz (dziś Ebertplatz) w Löbtau. W ten sposób drezdeńska sieć trolejbusowa osiągnęła swój największy zasięg. Długość tras wynosiła 16,8 km, długość przewodów trakcyjnych 73,83 km.