występują bohaterowie o nazwiskach Rzecki (Lalka), Stefan Szczuka i Maciej Chełmicki (Popiół i diament), Boryna (Chłopi) czy Leśmian, niemniej ta „żonglerka nazwiskami [...] pozostaje pustą zabawą” – „nie niesie żadnych konsekwencji dla opowiadanych historii”. Podobnie jak Orliński Dębska zauważa, że wg autorów „kształt kultury za pół wieku będzie wyrastał [...] z wyolbrzymionych aspektów teraźniejszości”.
Recenzja Pawła Dunina-Wąsowicza w „Przekroju” jest raczej powściągliwa. Publicysta stwierdza, że „optymizm rośnie wraz z wiekiem autorów. Młodsi snują ponure wizje”, zaś starsi twórcy uważają, że „zmiany nie będą tak dotkliwe”. Potwierdza też wrażenia innych recenzentów, że „smutna jest jednowymiarowość tekstów wielu autorów. Większość młodych pisarzy fantastów poszła na łatwiznę”, a „teksty, w których literatura zwycięża z tendencyjną publicystyką, należą, niestety, do mniejszości”. Dunin-Wąsowicz wyróżnia opowiadanie Olgi Tokarczuk.