a także osiemnastowieczni kastraci, przede wszystkim Carlo Broschi, znany jako Farinelli. Neapol mianuje ulubieńcem publiczności w San Carlo Gaetano Majorano, obok Gizziella (Gioacchino Conti) i Giambattista Vellutiego.
XVIII wiek przyniósł również pojawienie się w Teatrze San Carlo Christopha Willibalda Glucka (zaproszonego, aby zaprezentował swoją La Clemenza di Tito) oraz Johanna Christiana Bacha, który w latach 1761–1762 skomponował dwa tytuły: Catone i Alessandro.
Druga połowa XVIII w. Domenico Cimarosa i Giovanni Paisiello, mistrzowie szkoły neapolitańskiej, pełnili funkcję „nadzorowania Orkiestry San Carlo”. W 1787 roku przeprowadzili w Teatrze San Carlo gruntowną reformę; w tym samym roku, na zlecenie Ferdynanda IV, Paisiello napisał Hymn Narodowy Królestwa Obojga Sycylii. W roku 1799 powstała istniejąca krótko Republika Partenopejska. Od stycznia tego roku na scenie grano Nicaboro in Jucatan Giacomo Tritto. Kilka miesięcy później wolnościowy epizod zostanie zduszony siłą, a Burbonowie powrócą na tron. Mimo to ówczesne działania włoskich intelektualistów (m.in. Eleonora Pimentel Fonseca, Luisa Sanfelice, Domenico Cirillo, Francesco Caracciolo, Melchiorre Delfico) stanowią ważny składnik kulturotwórczy świadomości narodowej Włoch.