Ostatnia część książki wraca do wątku, w którym Olivero i Sally znikają w głębinach wodnych. Wokół nich powstaje ogromna bańka, która transportuje ich na środek stawu, wznosząc się do obszernej pieczary, skąd ruszają pieszo przez szereg przylegających do siebie jaskiń. Sally zdradza Olivero, że jest to kraj, który ona wraz z bratem opuścili 30 lat temu. Wkrótce napotykają jej pobratymców, którym Sally, wśród nich znana jako Siloēn, wyjaśnia, że wiele lat temu oddalając się, zgubiła drogę powrotną, teraz jednak powraca z kimś, kto „też był zagubiony, a teraz pragnie mieszkać wśród nas”. Olivero i Siloēn zostają przyjęci do społeczności, w której to życie jest uporządkowane wokół awansu z niższych do wyższych półek skalnych: pierwsza półka poucza uciech młodości; druga półka uczy satysfakcji z pracy fizycznej; na trzeciej ujawnia się przyjemność opinii i dyskusji; wreszcie górna półka ukazuje „przyjemność największą”, samotniczą refleksję.