Zostają ułożeni razem w wyżłobieniu fosylizacyjnym by „stać się częścią wspólnej kryształowej harmonii”, co u Zielonego ludu stanowi tradycyjny sposób pochówku.
Gatunek i styl Profesor filologii Angielskiej Richard Wasson stwierdził, że The Green Child „opiera się klasyfikacji” utrudnionej przez jej podział na „trzy arbitralnie powiązane sekcje”. Pierwsza część powieści używa stylu XIX wiecznej baśni gotyckiej. „Płynne, pozornie nieprzerwane pismo”, którym została spisana, wskazywało, że została stworzona podczas jednego posiedzenia, po którym nastąpiła przerwa przed rozpoczęciem części drugiej. Część druga, w której za pomocą retrospekcji Olivero wspomina swoją historię dojścia do władzy jako dyktator Roncadoru, ma znamiona „klasycznej przygody politycznej”. Ostatnia część książki powraca do opowieści o „fantastycznym, podziemnym świecie Zielonego ludzi” z części pierwszej. W związku z dużą rozbieżnością w stylach części pierwszej i reszty powieści, niektóry krytycy uznali ją za całkowicie osobne dzieło lub „właściwą” powieść.