Dlatego zamiast kapeluszy grenadierzy musieli nosić spiczaste nakrycie głowy bez ronda, przypominające czapki, które reszta żołnierzy nosiła tylko podczas musztry.
Jednakże geneza grenadierek nie jest do końca pewna, m.in. uznaje się je za efekt dążenia do optycznego podwyższenie i tak wysokich z zasady grenadierów (por. pułk olbrzymów Fryderyka I), sposób na wyróżnienie elitarnej formacji, wynik mody lub próbę rekompensowania braków we wzroście wśród rekrutów oddziałów grenadierskich.
XVIII w. Z uwagi na hegemonię Francji w Europie, w końcu XVII wieku jej wojsko stało się wzorem dla innych państw. Wraz z innymi elementami, grenadierzy ze swoim specyficznym nakryciem głowy znaleźli się w różnych armiach europejskich, przy czym czapka grenadierska przybierała różne formy w zależności od kraju. Wszystkim wariantom wspólna była pierwotnie miękka czapka, która po 1680 roku otrzymała na przodzie małą, pionową tarczę. W tym miejscu kończyły się jednak podobieństwa i zaczynały odmienne warianty charakterystyczne dla poszczególnych armii.