We Francji na przykład przednia tarcza była otoczona czarnym futrem niedźwiedzim. Około 1720 roku blacha tarczy okalała już całą głowę, przy czym była niższa z boków i z tyłu, ale znacznie wyższa na czole, tak że pierwotny czubek czapki był całkowicie zakryty. Do końca XVIII wieku czapka nie tylko znacznie urosła, ale czubek został również zmniejszony do niewielkiej mycki. Podobnie było w Austrii. W Wielkiej Brytanii do czapki z czubkiem dodano tarczę pokrytą tkaniną, która była haftowana symbolami heraldycznymi i ornamentami. Kiedy przednia tarcza stała się wyższa, czubek czapki przymocowano do jej górnej części. Po 1760 roku te czapki zastąpiono nowymi, wykonanymi z futra niedźwiedzia. Za pokonanie francuskich grenadierów gwardii w bitwie pod Waterloo wszystkim kompaniom brytyjskiego w 1815 roku królewski dekret przyznał miano grenadierów i prawo do noszenia czapki z futra niedźwiedzia. Później brytyjska armia wprowadziła je we wszystkich regimentach gwardii piechoty.