W Prusach do około 1730 roku używano czapek z haftowaną tarczą na przodzie, podobnie jak w Anglii. Następnie wprowadzono nowy typ czapki, w którym tarcza była wykonana z metalu z wygrawerowanymi herbami i ozdobami. Początkowo tarcza była ażurowa i podkładana kolorową tkaniną; później powierzchnia metalu była ciągła. W tej fryderycjańskiej formie czapki grenadierskie były w użyciu do końca XVIII wieku.
Ogólnie rzecz biorąc, można powiedzieć, że w XVIII wieku wybór typu czapki grenadierskiej był związany z sympatiami lub zależnościami politycznymi albo konfesyjnymi. W Świętym Cesarstwie Rzymskim na przykład czapki z metalową tarczą w stylu pruskim były głównie używane przez protestantów i państwa bliskie Prusom, podczas gdy armie katolickie lub związane z Austrią zazwyczaj nosiły czapki grenadierskie z futra niedźwiedziego. W Elektoracie Hanoweru, który był związany unią personalną z Królestwem Wielkiej Brytanii, od 1786 roku używano czapek na wzór brytyjski. Konfesyjne rozróżnienie zniknęło w 2 połowie XVIII wieku, kiedy coraz bardziej na pierwszy plan wysuwały się czysto modowe względy.