Tak więc brytyjscy grenadierzy, którzy początkowo nosili „protestanckie” mitry, od 1768 roku zaczęli zamieniać je na bermyce.
W Rosji od czasów Piotra I, od 1700 r., aż do Katarzyny II, grenadierki w kształcie stożka były noszone tylko w pułkach liniowych; w gwardii wyglądały jak skórzane czapki z pionową tarczką, nakarczkiem i małym daszkiem.
W armii saskiej grenadierzy podczas wojny o sukcesję austriacką nosili nakrycia głowy podobne do czapek fizylierów, ale przy ponownym formowaniu wojsk saskich, początkowo na francuskim żołdzie, w 1761 roku otrzymali niedźwiedzie bermyce z tarczą na wzór francuski.
Kolejne wieki Po XVIII w. grenadierka w kształcie mitry utrzymała się jedynie w nielicznych jednostkach gwardii pruskiej i rosyjskiej, m.in. w Pawłowskim Pułku Lejbgwardii.
W XIX w. pod wpływem francuskim futrzane czapki z niedźwiedziej skóry (bermyce) trafiły do wielu oddziałów gwardii różnych armii świata, W samej Francji po rewolucji bermyce w powiększonej jeszcze formie stały się typowym znakiem rozpoznawczym grenadierów gwardii Napoleona. Zostały ponownie wprowadzone w okresie II Cesarstwa, ponieważ były postrzegane jako symbol militarnych sukcesów Napoleona Bonaparte. Jednak ciężkie czapy, niewygodne szczególnie latem, nie cieszyły się uznaniem żołnierzy.