Litwini uważali, że region ten powinien zostać przyłączony do Litwy ze względu na znaczną liczbę litewskojęzycznych Litwinów pruskich, oprócz tego Kłajpeda, duży port morski na Morzu Bałtyckim, stanowiła jedyną realną możliwość dostępu do morza dla Litwy.
Litewskie aspiracje zyskały niewielkie poparcie zarówno na szczeblu lokalnym, jak i międzynarodowym. Wydawało się, że region Kłajpedy zostanie przekształcony w wolne miasto, podobne do Wolnego Miasta Gdańska. Zamiast czekać na niekorzystną decyzję państw ententy, litewscy aktywiści postanowili zorganizować bunt, zdobyć region i tym samym postawić Ligę Narodów przed faktem dokonanym. Rewolta, zorganizowana przez rząd litewski i Związek Strzelców Litewskich, wybuchła 9 stycznia 1923 roku. Rebelianci napotkali niewielki opór i 15 stycznia przejęli kontrolę nad regionem. Zorganizowali nowy prolitewski Dyrektoriat - główną instytucję rządzącą, i wnioskowali o przyłączenie do Litwy.
24 stycznia Pierwszy Sejm Litwy przyjął petycję powstańców i w ten sposób sformalizował włączenie kraju Kłajpedy do Litwy. Konferencja Ambasadorów podjęła decyzję o wysłaniu do regionu specjalnej komisji, odrzuceniu interwencji zbrojnej i wyrażeniu zgody na rozpoczęcie negocjacji z Litwą.