Widząc, że region ma szansę stać się wolnym miastem, rząd litewski i aktywiści zaczęli organizować powstanie, aby siłą przejąć region i postawić Ligę Narodów przed faktem dokonanym. Litewski premier Ernestas Galvanauskas zadbał o to, aby przedstawić bunt jako prawdziwe powstanie miejscowej ludności przeciwko uciskowi ze strony niemieckiego Dyrektoriatu. Taki plan miał na celu zapobiegnięcie protestom ze strony państw ententy do rządu litewskiego a także wykorzystanie nastrojów antyniemieckich w Europie. 9 stycznia 1923 r. Najwyższy Komitet Ocalenia Małej Litwy ogłosił, że przejmuje władzę w regionie, rozwiązał Dyrektoriat Steputata i upoważnił Simonaitisa do utworzenia nowego pięcioosobowego Dyrektoriatu w ciągu trzech dni. Rebelianci złożyli petycję o przyłączenie się do Litwy, powołując się na prawo do samostanowienia. Liga Narodów początkowo protestowała przeciwko powstaniu, ale szybko zaakceptowała przyłączenie terenu do Litwy. Dyrektoriat Simonaitisa został rozwiązany 14 lutego w celu uspokojenia Ligi Narodów. Litwini pozostawili administrację regionu w formie, w jakiej istniała ona przed powstaniem, aż do podpisania konwencji kłajpedzkiej, która formalnie przyznała region Kłajpedy Litwie w maju 1924 r.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dyrektoriat Obwodu Kłajpedzkiego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.